Zo oneindig zacht, lief, warm, guitig, vrolijk, ondeugend, stralend, pienter,zoet ....

 Elke dag beleven we nog vele Emma-momenten,
denken we aan de guitige Emma-kuren en Emma-kapoenestreken
horen we in onze gedachten Emma-uitspraken en Emma-woorden,
voelen we nog de Emma-zoenen en de Emma-knuffels,
snoepen we Emma-snoepjes, eten we Emma-eten,
horen we Emma-liedjes, zien we Emma-knutsels en Emma-tekeningen
knuffelen we Emma-knuffels, ruiken we Emma-bloemen,
zien we Emma-kleuren, komen we op Emma- plaatsen.
denken we aan Emma.
NAAM
En naam is steeds in mijn gedachten
En naam die ik steeds hervind
die achter alles staat te wachten
De naam van mijn gestorven kind.
(Ria de Ridder)


Dinsdag 22 oktober 2002 merken we dat Emma een probleem heeft met haar rechterarmpje.
Ze kan het niet meer goed optillen. Ook haar rechterbeentje functioneert minder goed.
Woensdagvoormiddag wil ze zeker nog naar school, want de schoolfotograaf komt.
Bovenstaande foto is op haar laatste schooldag genomen.
Woensdagnamiddag belanden we in Gasthuisberg.
's Avonds klinkt de keiharde diagnose = hersentumor, niet meer te behandelen.
Op vrijdag 25 oktober gaan we naar huis,
waar we de laatste maand heel dicht bij Emma doorbrengen.
Het zijn zware, maar intense weken.
Op zondag 17 november, na een laatste wandeling,overlijdt onze lieve Emma.
De machteloosheid en het verdriet zijn groot !


Al onze pogingen om neer te schrijven hoe bijzonder Emma was, zijn mislukt.
Er zijn gewoon geen woorden voor.
Maar bekijk de fotos en lees de gedichtjes
...dan zal je het begrijpen.



Dit beeldje maakte ik voor de school
als aandenken aan Emma.
DE TIJD

De tijd, hij lijkt wel stil te staan
Sinds ons kind is doodgegaan
Een uur lijkt soms wel een dag
De tijd, hij is van slag
Ons leven is in tijd gemeten
Daardoor kun je immers weten
Welke dag 't is en welk uur
Het geeft de nodige structuur
Maar juist in een fractie van die tijd
Raakten we onze dochter kwijt
Haar aardse tijd is voorbijgegaan
Voor haar brak een eeuwigheid aan
De tijd verstrijkt en gaat wel door
Maar niet meer 't zelfde als daarvoor
Steeds verder brengt de tijd ons bij haar vandaan
'k zou terug in de tijd willen gaan
Terug naar de tijd vr haar leven stopte
Terug naar de tijd waarin ze zich ontpopte
De tijd geeft nu geen ordening meer aan
Het laat de chaos gewoon bestaan
Het lijkt alsof je almaar wacht
Op je verloren kind, dag en nacht!

(Kokkie Jonkers, moeder van Esther)


Zo veel meer dan er woorden zijn


engeltje Lieve Emma

We denken vaak aan al die momenten
waarop je ons stilzwijgend aankeek
en hoe je glimlachte en ons recht in de ogen keek
met je grote stralende blauwe ogen
zo vol liefde en warmte
bronnen van puur intens geluk
(zoals Toon Hermans schreef)

Ik zie in je ogen een lichtje
dat fonkelt en straalt nou en hoe
ik schrijf nu voor jou dit gedichtje
en doe dan je oogjes maar toe

ik heb in het donker gelopen
maar steeds door jouw lichies geleid
want of ze nou dicht zijn of open
die lichies zie ik altijd
engeltje
engeltje Weet je wel kleine meid
wat je met ons hebt gedaan
in die veel te korte tijd
van jouw aardse bestaan?
Jij hebt ons meer mens gemaakt
we staan nu dieper in het leven
je hebt ons in ons hart geraakt
je hebt ons zoveel moois gegeven!
Sinds het afscheid beseffen we
dat ondanks de grote pijn
we dankbaar zijn dat jij er was
en dat wij jouw mama en papa mogen zijn!